Başkalarının hayatı neden hep daha iyi görünür?
Telefonu açınca herkes iyi yaşıyor gibi görünür. Kendi perde arkamızı başkalarının vitriniyle kıyasladığımızda neler olur?
Telefonu açarız: tatiller, kutlamalar, gülümseyen yüzler, yeni işler, yeni evler. Sonra kendi hayatımıza döneriz; dağınık, sıradan, bir yerleri eksik.
Sanki herkes, biz hariç, iyi yaşıyor.
Vitrin ve perde arkası
Seurat’nın La Grande Jatte Adasında Bir Pazar tablosunda insanlar en güzel kıyafetleriyle bir Pazar gününü geçiriyor. Ama dikkatli bakınca herkes biraz kaskatı, biraz poz verir gibi durur. Kimse gerçekten dinlenmiyor gibidir.
Belki de başkalarının hayatında gördüğümüz, hayatın kendisi değil, vitrinidir.
Kendi hayatımızın içini bütün karmaşasıyla biliriz: uykusuz geceleri, kararsızlıkları, kimseye anlatmadığımız kaygıları. Başkalarınınkinin ise çoğunlukla sadece dışını görürüz. Kendi perde arkamızı başkalarının sahnesiyle kıyasladığımızda, kıyas hep bizim aleyhimize sonuçlanır.
Kıyas neden bu kadar can yakar?
Kıyaslamak insanidir; hepimiz yaparız. Ama bazen bir fotoğraf, beklemediğimiz kadar derine dokunur. Çünkü kıyas, çoğu zaman içimizdeki eski bir duyguya seslenir:
- “Yeterince iyi değilim.”
- “Bir şeyleri kaçırıyorum.”
- “Başkaları benden daha değerli.”
Kıyasın bu kadar can yakması, gördüğümüz şeyle değil, çoğu zaman bu eski duyguyla ilgilidir.
Kıyasın altındaki ihtiyaç
Kıskançlık ya da imrenme, bazen neyi istediğimizi de gösterir. Birinin tatil fotoğrafı bize dinlenme ihtiyacımızı, bir arkadaşlık fotoğrafı yakınlık özlemimizi hatırlatabilir.
Bir dahaki sefere kendinizi birinin hayatıyla kıyaslarken durup sorabilirsiniz: “Şu an gerçekte neyi özlüyorum ya da neye ihtiyaç duyuyorum?”
