Dinlenmeyi neden hak etmemiz gerekiyormuş gibi hissediyoruz?

Bütün işler bitince dinleneceğiz. Yeterince çalışınca, yeterince üretince, listedeki son madde de tamamlanınca…

Ama o an bir türlü gelmez. Liste uzar, dinlenme yine ertelenir. Sonunda durduğumuzda da içimizde bir huzursuzluk belirir.

Dinlenmek neden bu kadar suçluluk yaratıyor?

Değeri üretkenlikle ölçmek

Birçoğumuz değerimizi ne kadar çalıştığımızla, ne kadar işe yaradığımızla ölçmeyi erken yaşlarda öğreniriz. Sevgi ve onay çoğunlukla bir başarının ardından geldiyse, durmak kolayca değersiz olmak gibi hissettirebilir.

Böyle olunca dinlenirken içimizden şu cümleler geçebilir:

• “Tembellik ediyorum.”
• “Başkaları çalışırken ben duruyorum.”
• “Bunu hak edecek kadar yorulmadım.”

Dinlenmek bir ödül değil

Dinlenmek, iyi çalıştığımız için kazandığımız bir ödül değildir. Bedenin ve zihnin kendini onarması için gereken bir ihtiyaçtır; tıpkı yemek ve uyku gibi.

Kendimize ancak tükendiğimizde izin vermek, tükenmişliği bir alışkanlığa dönüştürebilir.

Tükenmişlik çoğu zaman bir anda gelmez; küçük ertelemelerin, “biraz daha”ların birikmesiyle gelir.

Küçük bir deneme

Bu hafta dinlenirken içinizde beliren suçluluk hissini fark edin; ama ona uymayın. Onu bir yargı olarak değil, eski bir alışkanlığın sesi olarak dinleyin.

Ve kendinize sorun: “Dinlenmek için kimin iznini bekliyorum?”