Yalnız kalmak ile yalnız hissetmek aynı şey mi?
Kalabalık bir masada da yalnız hissedebiliriz; tek başımıza geçen bir akşam ise bazen çok huzurlu gelir. Winnicott ve yalnız kalabilme kapasitesi üzerine.
Kalabalık bir masada otururken bile yalnız hissedebiliriz. Herkes konuşur, gülüşür; biz ise sanki camın ardından izliyor gibiyizdir. Bazen de tek başımıza geçirdiğimiz bir akşam, hiç olmadığı kadar huzurlu gelir.
Demek ki yalnızlık, etrafımızdaki insan sayısıyla ölçülmüyor.
Yalnız hissetmek
Yalnız hissetmek çoğu zaman görülmediğimizi, anlaşılmadığımızı hissettiğimiz anlarla ilgilidir. Yanımızda biri olsa bile iç dünyamızı paylaşamadığımızda aradaki mesafe büyür.
Bu yüzden insan bir ilişkinin içinde de, kalabalık bir ailede de derin bir yalnızlık yaşayabilir.
Yalnız kalabilmek
Yalnız kalabilmek ise başka bir şeydir: kendimizle baş başa kalabilmek, sessizlikte de güvende hissedebilmek.
Psikanalist D. W. Winnicott buna yalnız kalabilme kapasitesi der. Ona göre bu kapasite, çocukken güvendiğimiz biri yanımızdayken yalnız kalabilmeyi deneyimleyerek gelişir: annemiz ya da bakım verenimiz odadadır ama bizimle meşgul değildir; biz de kendi oyunumuza dalarız. Güvende olduğumuzu bildiğimiz için yalnız kalmak korkutucu değildir.
Yalnız kalmak neden zor gelebilir?
Bazılarımız için sessizlik boşluk gibi, boşluk da tehdit gibi hissettirir. Yalnız kaldığımız anda telefona uzanır, bir sesle odayı doldururuz.
Bu zorluk bir eksiklik değildir. Çoğu zaman, eşlik edilmeye en çok ihtiyaç duyduğumuz anların izidir.
Terapi ilişkisi de, bir bakıma, bu eşlik edilme deneyimini yeniden yaşama fırsatı sunar.
Kendinize eşlik etmek
Belki bu hafta kendinize şunu sorabilirsiniz: “Yalnız kaldığımda kendime nasıl eşlik ediyorum?”
