İlk seansta ne konuşacağım?

Randevuyu almak çoğu zaman günler, hatta aylar süren bir iç tartışmanın sonucudur. Ve randevu yaklaştıkça yeni sorular belirir: Ne anlatacağım? Ya yeterince “ciddi” bir sorunum yoksa? Ya ağlarsam?

Bu kaygıların hepsi çok doğal. Biraz da olsa bu düşünceleri yatıştırmak için ilk seansta neler olduğunu anlatmak istiyorum.

Hazırlıklı gelmeniz gerekmiyor

İlk seansa bir liste ya da düzgün bir hikâyeyle gelmeniz beklenmez. “Nereden başlayacağımı bilmiyorum” demek de gayet iyi bir başlangıçtır. Konuşmanın yönünü birlikte buluruz.

Bazı danışanlar her şeyi bir anda anlatmak ister, bazıları ise uzun süre sessiz kalır. İkisi de olabilir. Sessizlik de terapinin bir parçasıdır.

İlk görüşmede genellikle neler konuşulur?

• Sizi şu an terapiye getiren şey ne?
• Bu zorluk ne zamandır hayatınızda?
• Gündelik hayatınız, ilişkileriniz, çalışma düzeniniz nasıl?
• Terapiden ne bekliyorsunuz, neyin değişmesini istersiniz?

Bu sorular bir sınav değildir. Amaç sizi tanımaya başlamak ve birlikte çalışmanın size iyi gelip gelmeyeceğini anlamaktır.

Siz de soru sorabilirsiniz

İlk seans sadece benim sizi tanımam için değil, sizin de beni tanımanız için bir fırsat. Nasıl çalıştığımı, seansların sıklığını ya da gizliliğin nasıl korunduğunu sormaktan çekinmeyin. Terapide en önemli şeylerden biri, kendinizi güvende hissettiğiniz bir ilişkinin kurulmasıdır. Bunu değerlendirmek de sizin hakkınız.

Ağlamak, susmak, kararsız kalmak

İlk seansta duygulanmak çok yaygındır; uzun zamandır içinizde tuttuğunuz şeyleri ilk kez yüksek sesle söylüyor olabilirsiniz. Seansın sonunda “doğru mu yaptım?” diye kararsız kalmanız da normal. Bu kararı hemen vermek zorunda değilsiniz.

İlk adımı atmak çoğu zaman sürecin en zor kısmıdır. O adımı attıysanız, kendinize bunun için biraz hak vermeyi unutmayın.