Yalnız kalabilme kapasitesi

Psikanalist D. W. Winnicott, 1958 tarihli makalesinde yalnız kalabilmeyi bir yetenek, bir gelişim başarısı olarak tanımladı. Paradoks şudur: Bu kapasite, çocukken güvendiğimiz biri yanımızdayken yalnız kalabilmeyi deneyimleyerek gelişir.

Anne ya da bakım veren odadadır ama çocukla meşgul değildir; çocuk kendi oyununa dalar. Güvende olduğunu bildiği için yalnız kalmak korkutucu değildir.

Yetişkinlikte

Bu kapasite, sessizlikte huzursuzlanmadan durabilmekte, kendi düşünceleriyle kalabilmekte, yalnızlığı bir tehdit değil bir alan olarak yaşayabilmekte kendini gösterir. Yalnız kalmakta zorlanmak bir kusur değildir; çoğu zaman eşlik edilmeye en çok ihtiyaç duyduğumuz anların izidir.