Sahte kendilik

Donald Winnicott, 1960 tarihli Gerçek ve Sahte Kendilik Açısından Ego Çarpıtması makalesinde iki yönden söz eder. Gerçek kendilik, kendiliğinden gelen duygu ve isteklerin, “canlı olma” hissinin kaynağıdır. Sahte kendilik ise çevrenin beklentilerine uyum sağlamak için gelişir.

Bir çocuğun kendiliğinden hareketleri yeterince karşılık bulmadığında, çocuk çevresine uymayı öğrenir: ne istendiyse onu hisseder, ne beklendiyse onu yapar. Bu uyum, gerçek kendiliği korumanın bir yoludur.

Hepimizde biraz var

Sahte kendilik tek başına kötü bir şey değildir. Toplum içinde nazik olmak, her duygumuzu her yerde göstermemek de onun sağlıklı bir biçimidir. Sorun, bu uyumlu yüzün insanın kendisinin yerine geçtiği zaman başlar: her şey yolunda görünür ama içeride bir boşluk, “gerçek değilmişim” hissi vardır.

Terapide amaç bu yüzü yıkmak değil, arkasında korunan gerçek duygulara yavaş yavaş alan açmaktır.