İdealleştirme

İdealleştirme, bir kişiye, bir ilişkiye ya da bir fikre gerçekte olduğundan daha kusursuz nitelikler yüklemektir. Yeni bir aşkın ilk dönemi, hayranlık duyulan bir öğretmen, “benim ailem hiç hata yapmaz” düşüncesi gündelik örneklerdir.

Belli bir ölçüde idealleştirme doğaldır ve ilişkilere umut katar. Ama savunma olarak işlediğinde, kişiyi karmaşık ve karışık duygulardan korur: hayal kırıklığı, öfke, kıskançlık görülmez.

Öbür ucu: değersizleştirme

Sert idealleştirme çoğu zaman kırılgandır. İdealleştirilen kişi ilk hatasını yaptığında, bir anda tümüyle kötü görülebilir. Buna değersizleştirme denir. İkisi arasında gidip gelmek, iyi ve kötünün bir arada tutulamadığı bölme ile yakından ilişkilidir.

Terapide amaç, insanları ve kendimizi “hem iyi hem kusurlu” olarak görebilmektir.